•Kim olduğunuzla mutlu olmadan, hiçbir   zaman sahip olduklarınızla mutlu olamazsınız. (Z. Ziglar)
•Bana bir mutluluk söyleyin ki, acı   karşılığında elde edilmiş olmasın. (M. Oliphant)

•Herkes mutluluktan bahseder, ama pek   az kimse bilir onu. (Mme. J.P. Roland)

•Herkes kendi mutluluğunun   demircisidir. (Alman Atasözü)

 •Bir insanın tek başına mutlu olması utanılacak bir   şeydir. (A. Camus)

•Başkalarının mutluluğundan kendine   pay çıkaran insan, en mutlu insandır. (Gothe)

•Gerçek mutluluk, erdem yoluyla   varılan bir çeşit yüksek duygusuzluk hâlidir. (Epikuros)

•En mutlu olan, en çok sayıda insanı   mutlu edendir.

(K. Marx)

•Para ile satın alınan mutluluk, daha   fazla para karşısında yenilir. (Seneca)

•Miden iyi, ayakların sağlamsa,   kralların hazineleri seni daha fazla mutlu edemez. (Horatius)

•Bütün mutsuzluklar, yokluktan değil   çokluktan ileri gelir. (Tolstoy)

•Mutlu olmak istiyorsak, hayatın   cisimde değil, ruhta olduğuna inanmalıyız. (Tolstoy)

 •Mutluluk kendiliğinden olan bir şey değil, bilinçli   bir seçimdir. (M. Barthel)

•Akılsız adam mutluluğu uzaklarda   arar; akıllı ise onu ayaklarının altında bulur. (J. Oppenhem)

•Mutluluğun yolu sevgi ve saygıdan   geçer. (V. Hugo)

 •Her mutluluk ıstırapla satın alınır. (Manzoni)

•İstediğiniz bazı şeylere sahip   olamamak, mutluluğun bir parçasıdır. (B. Russell)

•Mutluluğu engelleyen şeylerden biri,   hayattan çok fazla mutluluk beklemektir. (Fontenelle)

•Birçok insan mutluluğu burnunun   üstünde unuttuğu gözlük gibi etrafta arar. (Droz)

•Mutluluk maddi sevinçlerden ibaret   olsaydı, çayıra kaçan öküzleri mutlu saymak gerekirdi. (Herakleitos)

•Hayattaki en büyük mutluluk,   sevildiğimize ikna olmaktır. (V. Hugo)

•Kuru mutluluk yavan ekmeğe benzer;   insan doyar ama yemek yemiş olmaz. ( V. Hugo)

•Mutluluğu tatmanın tek çaresi onu   paylaşmaktır.

(Byron)

•Mutluluk, elin erişebileceği   çiçeklerden bir demet yapma sanatıdır. (B. Boddar)

•Mutluluk her şeyden önce vücut sağlığındadır.   (Curtis)

•Mutluluğun değerini, onu kaybettikten   sonra anlarız. (Plautus)

•Kendi kendinin mutluluğuna engel   olmak yolunda insan fevkalâde beceriklidir. (A. Gide)

•Hırs ile mutluluk birbirlerini hiç   görmezler. (B. Franklin)

•Başkalarına mutluluk sağlayabilen   mutludur. (Diderot)

•Süzgecin suyu tutmaması gibi insanlar da mutluluğu   devam ettiremez. (R. Bacon)

•Mutluluk, paylaşılmak için   yaratılmıştır. (Corneille)

•Mutluluk, bizi zorlayan kadere karşı   kazanılan zaferlerin en büyüğüdür. (A. Camus)

•İster kral, ister köylü olsun,   dünyadaki en mutlu insan evinde huzurlu olandır. (Goethe)

•Mutluluk uykuya benzer. Eğer   kendiliğinden gelmezse zorla getirilmesi imkânsızdır. (Montaigne)

•Mutluluk o kadar çok parçadan oluşur   ki içlerinden daima birkaçı eksiktir. (Bosset)

•Mutluluk bir haz hali değildir. Bir   karakterdir. (A. İnam)

•Dünyada en büyük şey kişisel   mutluluğu bilmektir.

(T. Fikret)

•Bazı mutluluklar dış yüzü iyi, içi   yıkık bir binaya benzer. (Hersekli Arif Hikmet)

•Ne kadar mutlu olmaya karar   vermişseniz o kadar mutlu olursunuz. (Lincoln)

•İnsan özgür olmadan mutlu olamaz.   (Dante)

•İnsanlardan hiçbir şey beklemeyen   mutludur. Çünkü o hiçbir zaman hayal kırıklığına uğramayacaktır. (A. Pope)

•İnsanların mutlulukları ya da   mutsuzlukları, kaderin olduğu kadar da karakterlerinin eseridir. (La   Rochefoucauld)

•Hayatın zorluklarına gülerek   bakabilen kişi mutlu olur. (W.  Shakspeare)

•Mutlu olmamız gerek. Kimsenin hayatla   bir kontratı yok. (D. Heath)

•Mutlu ve mutsuz olmanız küçük bir   şeye bağlıdır; düşünce biçiminize. (M. Antonius)

•Kendi kendinize mutlu olup   olmadığınızı sorduğunuz anda mutluluğunuz biter. (J.S. Mill)

•Bağışlamasını bilen ve dürüst olan   insanlar mutluluğu hak ederler. (Balzac)

•Mutlu olmak istiyorsan başkalarının mutluluğu içinde çalış bunun sevinci seni mutlu etmeye yetecektir. (Beethoven)

•Mutluluğu bir an önce bulmalıyız   çünkü zaman geçtikçe yakalanması güçleşir. (A. Comte)

•Dünyada saadet de felaket de sürekli   değildir. (S. Pellico)

•Kim erdemli ve doğru ise o mutludur.   (Platon)

”İnsanlar seni yanlış anladığında dert etme ,duydukları senin sesin, Fakat aklından geçirdikleri kendi düşünceleridir.”Mevlana

”İyi insanların doğru davranması için yasaya lüzum yoktur. Kötü insanlar ise yasayı çiğnemenin bir yolunu zaten bulur.”
Platon

”Huzurumuz kalmadıysa, birbirimize ait olduğumuzu unuttuğumuzdandır.””Huzurumuz kalmadıysa, birbirimize ait olduğumuzu unuttuğumuzdandır.”

* Mutluluk nedir? diye sor bir kediye, ciğer mi der sence? Mutluluk sıcacık bir kucakta sevilmektir diyecektir bence.

* Mutluluk nedir? diye sor bir köre, görmek midir der sence? Mutluluk her rengi hissedebilmektir diyecektir bence.

* Mutluluk nedir? diye sor bir dilenciye, çuval dolusu para mı der sence? Mutluluk sıcacık bir evde eksiksiz huzurla yaşamaktır diyecektir bence.

* Mutluluk nedir? diye sor bir sevene, onunla olmak mıdır der sence? Hayır! Mutluluk, onun mutlu olduğunu bilmektir diyecektir bence.

Üzülme!..
Dert etme can!..
Görebiliyorsan, dokunabiliyorsan, nefes alabiliyorsan, yürüyebiliyorsan……
Ne mutlu sana!..
…Elinde olmayanları söyleme bana…
……Elinde olanlardan bahset can!…
… Üzülme!..
Geceler hep kimsesiz mi geçecek?…..
Gidenler dönmeyecek mi?..

Yitirdiğin her ne ise; bir bakarsın yağmurlu bir gecede..

Veya bir bahar sabahında karşına çıkmış…

Bil ki! Güzellikler de var bu hayatta…

Gel Git’lerin olmadığı bir hayat düşünebilir misin?..

“Hüzün olgunlaştırır” …
“Kaybetmek sabrı öğretir”…

Mevlana

”Aslında herkes bir dahidir.. Ama siz kalkıp bir balığı, ağaca tırmanma yeteneğine göre yargılarsanız, tüm hayatını aptal olduğuna inanarak geçirir..”

Albert Einstein

Yeryüzünün büyük bir bölümü komşuluğu unuttu. Ama biz unutanlardan olmayalım. Bir selam, bir tebessüm, bir geçmiş olsun, bir tebrik, bir teşekkür ile gönlüne, sevgisine her daim muhtaç olduğumuz insanları mutlu edelim.

Komşuluk kalmalı… Komşuluk yaşamalı… Komşuluk hep var olmalı… Çünkü komşuluk, kendini aşmışlığın, yüreğindekini başkalarıyla da paylaşmışlığın, yani medenileşmenin en önemli göstergelerinden biridir.
İnsan dünyevileştikçe, maddeyi esas alıp manayı bir yana ittikçe bencilleşiyor. Bencil insan ise birçok güzellikle birlikte komşuluk ilişkilerini de âleminden siliyor.
Bir emniyet müdürü dostum anlatmıştı:
Adam, dükkânının üstündeki dairede oturuyor. Gece yarısı büyük bir gürültüyle uyanıyor. Bir süre ne olduğunu anlamaya çalışıyor. Alt kattaki dükkânlardan biri soyuluyor. Ama anladığı kadarıyla bu kendi dükkânı değildir. O halde uğraşmaya, dert etmeye, polisi haberdar etmeye gerek yoktur. Çünkü soyulan kendisinin dükkânı değil, komşusununkidir.
Ancak, sabahleyin soyulan dükkânın kendisininki olduğu ortaya çıkıyor.
Emniyet müdürü, “Kardeşim koca dükkânı boşaltmışlar… Sen üst katta hiçbir şey duymadın mı?” deyince, bu adamcağız, gayet pişkin şu cevabı vermiş:
“Vallahi müdür bey, duydum gürültüyü de, ben komşunun dükkânını soyuyorlar sandım!”

“İyi komşu aileden”
Daha kısa bir zaman önce bu ülkede, komşuyu aileden bilen bir anlayış vardı. Rahmetli Alasonyalı Hacı Cemal Hoca’nın deyimiyle, “İyi komşu aileden, kötü komşu gailedendi.”
“Komşu komşunun külüne muhtaç” derdi atalarımız. Birbirinin hem külüne, hem de her zaman gönlüne muhtaçtı aileler. İyi günde, kötü günde birbirlerinin yanında ve yakınında olurlar, uzak bir yerlere gidecekleri vakit anahtarı komşuya bırakırlardı. Komşu hem evin çiçekleriyle birlikte, müthiş bir insani güzelliği de sulayıp soldurmamış olurdu.
O insani güzellik, güven duygusuydu. Birbirinden emin olmaktı. Çünkü onlar “emin” olan Muhammed’in (s.a.v.) ümmetiydi.
Ve komşusundan emin olmak, Güzeller Güzeli’nin sünnetiydi… Buyurmuştu ki: “Komşusu açken, tok sabahlayan bizden değildir.”
“Kim Allah’a ve ahiret gününe iman ederse, komşusuna iyilik etsin.”
Bir komşu, komşusunun şerrinden, kötülüğünden ve herhangi bir şekilde vereceği zarardan emin değilse, orada Müslümanlık’tan söz edilebilir mi?

Komşuya iyilik imandandır.
Müslüman Allah’a teslim olmuş ve kendisine örnek olarak da Hz. Muhammed’i (s.a.v.) almış olan adam demektir. Adamlığı, insanlığı ondan öğrenmiş olan kişi demektir. Eğer gerçekten öyleyse, komşusuna zarar vermesi asla mümkün olamaz demektir. Zira şöyle buyurur Güzeller Güzeli:
“Komşuyu himaye, imanın kemalinden, komşuya zarar vermek de büyük günahlardandır.”
“Komşusu zararlarından emin olmayan kimse, cennete giremez.”
“Kim Allah’a ve ahiret gününe inanıyorsa, komşusuna ihsanda (iyilikte) bulunsun.”
Bir başka defa da, Güzeller Güzeli, tam üç kere, “Allah’a yemin olsun ki inanmamıştır” buyurdu.
“Kim inanmamıştır, ey Allah’ın Resulü?” diye sorulunca da şöyle buyurmuştu:
“Komşusu zararlarından emin olmayan kimse…”
Atalarımız, bu inançtaki komşuları, “Ev alma, komşu al” sözleriyle çok önemsediklerini asırlardır göstermişlerdir.
Ve yine bu sebeple, iyi komşu taşınınca, onun peşinden gitmişler ve mahallelerini değiştirmeyi tercih etmişlerdir.

“Çorbandan komşuna gönder”
Şimdi gördüğümüz acı manzaralar, bu anlayışın neresine sığar. Yalnız yaşayan komşu vefat ediyor, aradan günler geçip ceset kokuşunca, komşular durumdan haberdar oluyor.
Hele de, şahidi olduğum şu hatıra hâlâ andıkça içimi sızlatır:
Apartmanın üçüncü katında kına gecesi yapılıyor. Son katta ise bir cenaze var. Cenazenin yakınları, üçüncü kattaki komşularına, oyuna ve eğlenceye iki saat ara vermelerini rica ediyorlar. Ama komşu olamayan bu komşular, bu ricayı, hem de kaba bir üslupla geri çeviriyorlar. Diyorlar ki:
“Tek evladımızın mürüvvetini görmek, bu münasebetle de biraz eğlenmek istiyoruz. Ne yapalım yani, sizin baba da bugün ölmeseydi…”
Oysaki komşunun komşu üzerindeki haklarını Efendimiz (s.a.v.) ne kadar ayrıntılı açıklar:
“Komşu senden borç isteyince vermen, yardım dileyince yardım etmen, hastalanınca ziyaretine gitmen, muhtaç olunca ihtiyacını gidermen, fakirleşince yardımın…
“Bir hayra kavuşunca tebrikin, musibete uğrayınca, taziyede (teselli) bulunman, ölünce cenazesine katılman…
“İzni olmadıkça, binanı onun binasından daha yüksek yapıp, rüzgârına mani olmaman…
“Çorbandan, az da olsa, ona da göndermek suretiyle, tencerenin kokusuyla onu rahatsız etmemen…
“Bir meyve satın alınca, ona da hediye etmen… Eğer bunu yapmazsan, meyveyi evine göstermeden gizlice taşıman… Çocuğun da o meyveyi dışarı götürüp komşunun çocuğunu gayza (kızgınlığa) atmasın…”

Kimler komşudur?

Güzeller Güzeli’ne kimlerin komşu sayılacağı sorulduğu zaman da, “Sağa sola, öne arkaya 40 ev komşudur” buyurmuştur.
“Komşudan geleni küçük görmeyin” tavsiyesi de ne kadar kibar ve incelikli bir anlayıştır…
Bir gün Hz. Ali’ye bir komşusu gelir ve bir miktar ödünç para ister. Allah’ın Arslanı, hemen bu isteği yerine getirir ve arkasından da, “Ben kötü komşu oldum, kötü komşu oldum” diyerek, büyük bir hüzünle gözyaşlarına boğulur.
Cennet Hanımefendisi, Hz. Fatıma ise, “Ey Ali, neden kötü komşu olasın ki… Komşu istedi, sen de hemen ihtiyacını verip onu sevindirdin” deyince, hepimizi sarsması gereken şu müthiş cevabı verir:
“Ey Fatıma, ben kötü komşu oldum… Çünkü komşunun ihtiyacını anlayamadım ve onu istemek zorunda bıraktım…”
Komşunun hali ile hallenmeyi ve daha o söylemeden derdini anlamayı bir yana bırakın, aynı binada oturanların dahi birbirini tanımadığı bir dünyaya geldik bizler. Bu sebeple yeniden ve bir daha komşuluk hususunda da özümüze ve imanımızın gereğine dönmenin vaktidir.

Komşuluğu unutanlardan olmayalım
Bu gerekliliğin ne kadar önemli ve olmazsa olmaz bir şart olduğunu Güzeller Güzeli çok net söyler:
“Hz. Cebrail bana komşu hakkından o kadar aralıksız tavsiyede bulundu ki, komşu komşuya mirasçı olacak sandım.”
Güzeller Güzeli, “Komşudan geleni küçük görmeyin” buyurarak, sevgi iletişimini daima sağlam ve sıcak tutmamızı tavsiye buyurmuştur.
Eğer komşudan gelmiyorsa, siz onu küçücük bir şeyle de olsa hatırlayınız… Zira küçücük gördüğümüz vesilelerden büyük ve güzel neticeler çıkmaktadır. Mesela bir selam, bir tebessüm, bir hal hatır soruş, bir geçmiş olsun, bir tebrik, bir teşekkür, bir özür beyanı, bir minik hediye…
Yeryüzünün büyük bir bölümü komşuluğu unuttu. Kendi varlığını esas alıp, nefsaniyetinin çevresinde dönmeye başladı. Biz ise, hâlâ, komşuluktan bir parça haberdarız. Unutanlardan olmayalım. Unutanlar, unutuluyor, un ufak olup dağılıyor ve bu dünyada yalnızlık ve sevgisizlik denilen cehennemin azatsız cezalıları haline geliyor.

Alıntı

Nasıl bir insan olduğunuzu (olmanız gerektiğini) bilmek istiyorsanız mutlaka okuyun!….

1. İYİ bir insan kesinlikle “Ben iyiyim” demez, iyi olduğunu iddia etmez.

2. Ben iyiyim diyen bir kimse, bu sözüyle iyi olmadığını ortaya koymuş olur.

3. “Benim çok hatalarım, noksanlarım, kusurlarım, günahlarım, kötülüklerim vardır” demek iyi olmaya doğru bir adım atmaktır.

4. İyi bir insan bir topluluğa, bir cemaate, meselâ içinde on bin kişi bulunan bir camiye girse, kendisini oradaki insanların rütbe itibariyle en sonuncusu, en hakiri olarak görmelidir. “Yahu, benden kötüsü de vardır, sondan birinci değil, ikinci olayım…” derse, iyi olma imtihanını kaybeder.

5. İyi insan kötülüğü iyilikle uzaklaştırmaya, izale etmeye çalışır. Kötülüğe kötülük ile mukabele etmek, iyi insanın işi ve kârı değildir.

6. Fani dünyaya ve ondaki faniliklere yönelik kimse iyi olamaz.

7. İyi insan, iyiliklerin yapılması, kötülüklerin giderilmesi için çalışır, aksiyon planında bir şey yapamazsa, kalbinde bunun niyetine sahip olur. İyiliği desteklemeyen, kötülüğü kösteklemeyen kişi iyi değildir.

8. İyi insan cesaret ve şecaat sahibidir. Korkak, zelil, pısırık, yılgın kişi iyi değildir.

9. İyi kişi zalimleri, fasıkları, gafilleri, münafıkları övmez, onlara yalakalık ve yağcılık yapmaz. Böyle şeyler iyilerin değil, kötülerin sıfatlarıdır.

10. İyi kimse kesinlikle haram yemez, kuru ekmeğe razı olur, harama el uzatmaz. Haram olduğu kesin şekilde bilinen şeylerden başka, şüpheli şeylerden de uzak durur.

11. İyi insan mutlak şekilde doğru ve dürüsttür. Kendisinde eğrilik, yamukluk, şakilik bulunan kimse nasıl iyi olabilir?

12. İnsanlar hukuk önünde, insan olmak bakımından eşittirler ama, iyilerle kötüler kesinlikle eşit değildir.

13. Bir ülkede yaşayan iyiler, kötüler kadar cesur, gözü kara, atılgan, yılmaz olmazlarsa o ülkenin geleceği çok karanlıktır.

14. Bir ülkenin eğitimi, iyi insanlar, iyi vatandaşlar, iyi âmirler, iyi memurlar, iyi komşular, iyi patronlar, iyi çalışanlar, iyi aile reisleri, iyi evlatlar yetiştirmeye yönelik değilse o ülke batmaya mahkûmdur.

15. Ahlâk, fazilet, davranış, görgü bakımından güzel olmayan insanlar iyi değildir.

16. Suratsız, kalp kıran, gönül yıkan insanlar iyi görünseler bile iyi değillerdir.

17.İyi insan zengin de olsa kanaatli ve iktisatlı yaşar; israftan, sefahatten, lüksten, aşırı tüketimden, aşırı konfordan, gösterişten uzak durur. Bunları yapanlar kötü insanlardır.

18. İyi insanlar, yaptıkları ibadet ve hayır hasenatla övünmezler.

19. İyi insan günde beş vakit namazını kıldıktan başka, belli vakitlerde kırk rekât nafile namaz kılsa, yine de övünmez, yine de gururlanıp kibirlenmez.

20. İyi insan kendi ayıp, noksan, günah ve isyanlarına bakmaktan başkalarınınkini göremez.

21. Öfkesine hâkim olamayan kimse iyi bir insan değildir.

22. Paraya, maddeye, dünyaya aşırı bağlanmak iyiliğin değil, kötülüğün alâmetleridir.

23. İyi insanda benlik olmaz. İyi insan, olamasa bile, hiç olmayı isteyen, hiç olmak için çalışan kimsedir.

24. İyi insan hüzünlüdür, kendi haline, insanlığın ve dünyanın ahvaline üzülür, hüzünlenir. Vur patlasın, çal oynasın, zevk ve sefa ehli iyi görünse de iyi değildir.

25. İyi insan çok konuşmaz, gevezelik, zevzeklik, lafazanlık iyi olmaya engeldir.

26. İnsanların iyi dediği nice kimse gerçekte iyi değildir; kötü dediği birtakım kimseler de iyidir. İyilik veya kötülük insanların keyfine, rey’ine, hevasına, kısa akıllarına kalmış bir şey değildir. Evrensel ve transandantal ölçüleri vardır.

27. İyi insanda fütüvvet ahlâkı bulunur. O, bir gönül eridir.

28. İyi insanlar bilinmeyen hazinelerdir.

29. Kendine iyi diyen, kendini öven, enaniyet sahibi, hodfüruş, benlik konusunda cerbezeli insanlardan uzak durunuz. Onların “iyilikleri” sizi çarpabilir. Bir çarparlarsa kolay kolay iflah olmazsınız.

30. İyilik yapılmaya layık olmayan kimselere, iyilik yaparken dikkatli olunuz, çünkü onlar kendilerine iyilik yapanlara kötülük yaparlar. Böyle kişilere iyilik yapacaksanız, o iyiliğin sizden geldiğini bildirmeyecek şekilde yapınız.

31. İyi insan dünyada bir yolcu gibi yaşar. Doğar, biraz seyahat eder ve sonra ölüm kapısından başka bir âleme geçer. Dünyaya kazık çakmak isteyenler iyi insan değildirler.

32. İyi insan makam, mevki, riyaset, şan, şöhret peşinde koşmaz. Koşanlar, iyi olmadıkları için koşarlar.

33. İyi olmak için sadece akıl, tahsil, kültür, zekâ yetişmez. Onların önünde ve üzerinde firaset gerekir, rahmanî nur ile yolunun aydınlanması gerekir.

34. Bir insan iyi değilse, kendine iyi demesi kötüdür; iyiyse, kendine iyi demesi yine kötüdür.

– KANAAT –

Bir talebe, hikmet sahibi bir zât ile sohbet ederken:
- Cennet’te küçük bir yerim olsa bana yeter deyince, o zât şu cevabı verdi:
- Âhiret için ettiğin kanaati, keşke dünya için de etseydin.

– FEDAKAR BABA –

Oğlunun şehirde okuması için çiftliğindeki tüm inekleri satan bir köylü baba,

oğlunun bir şey öğrenemediğini görünce:

- Ne bahtsız adammışım, diye söylenmiş. Bir öküz uğruna ne inekler feda ettim J)))

– TEVAZU —

Dünya nimetlerine ehemmiyet vermeyen yaşayış ve felsefesiyle ünlü filozof Diyojen,

bir gün çok dar bir sokakta zenginliğinden başka hiçbir şeyi olmayan kibirli bir adamla karşılaşır.

İkisinden biri kenara çekilmedikçe geçmek mümkün değildir.

Mağrur zengin, hor gördüğü filozofa:

- `Ben bir serserinin önünden kenara çekilmem` der. Diyojen,

kenara çekilerek gayet sakin şu karşılığı verir:

- `Ben çekilirim.`

– KUMAR –

Bir gün Eflatun, talebelerinden birini kumar oynarken yakalamış ve şiddetle azarlamış. Talebesi:

- `Ben seni kaybettiğin para icin değil, kaybettiğin zaman için azarlıyorum.`

– KULAKLAR –

Kulaklarının büyüklüğü ile ünlü Galile` ye hasımlarından biri:
- `Efendim` demiş, `Kulaklarınız, bir insan için biraz büyük degil mi?`

Galile: – `Doğru` demiş, `Benim kulaklarım bir insan için biraz büyük ama,
seninkiler bir eşek için fazla küçük sayılmaz mı?`

– BİR YERİNİZMİ AĞRIYOR –
Bir toplantıda, bir genç Mehmet Akif` i küçük düşürmek ister:
- `Afedersiniz, siz veteriner misiniz?` Mehmet Akif hiç istifini bozmadan şöyle yanıtlamış:

- `Evet, bir yeriniz mi ağrıyordu?`

– PADİŞAH VE DALKAVUK –

 Padişahın biri patlıcan yemeğini çok severmiş.

Bir gün yemekte – Şu patlıcan ne güzel sebzedir.demiş. Dalkavuğu hemen:

- Haklısınız Sultanım. Bu patlıcan öyle lezizdir ki, kırk çeşit yemeği olur, tatlısı olur, turşusu olur, yemeğe doyamazsınız. diye methiyeler düzmüş.

Derken birkaç gün sonra yemekte yine patlıcan varmış.Padişah da o gün tersinden kalkmış.

 - Ne bu yahu, yine patlıcan, yine patlıcan. Bari bir şeye de benzese diye kükremiş.

Dalkavuk da sözü hemen ele almış:

 - Yaa evet Sultanım. Zaten kara kuru bir şey, tadı yok, kekremsi, yemeği yemek değil, tatlısı tatlı, turşusu turşu.

 Padişah da: – Sana da bir şeyler oluyor. Daha iki gün önce patlıcanı öve öve bitiremedin.

Bugün de yerin dibine batırdın. deyince, dalkavuk hemen atılmış:

 - Aman Sultanım, ben sizin dalkavuğunuzum, patlıcanın değil.